:: homepage
:: nieuws
:: profiel
:: biografie
:: erelijst
:: media
:: foto's
:: de ploeg
:: fiets
:: links
:: gastenboek
:: contact




Het wielrennen is mij met de paplepel ingegoten zoals ze zo mooi zeggen. Mijn vader John Cornelissen was vroeger ook een goede coureur. Hij reed onder andere voor Cabellero en Frisol. Naast een etappe in Olympia’s Tour won hij ook de Ronde van Gelderland en de Ronde van Overijssel in een week tijd. Er werd bij ons thuis veel over wielrennen gesproken. Daarnaast is mijn zusje (27) een fanatiek paardrijdster. Een sportieve familie dus.

Toen ik jong was mocht ik van mijn vader nog niet meteen beginnen met wielrennen. Eerst moest ik andere sporten gaan doen. Dus koos ik het fietscrossen want fietsen was datgene wat ik wilde. Dan maar een stoere BMX dacht ik destijds. Het fietscrossen ging mij vrij goed af gezien de dozen vol met bekers die op zolder staan. Naast het fietscrossen was ik ook actief met voetballen en tennissen. Voetballen deed ik bij de Wijchense club AWC, hier werden we zelfs kampioen met AWC C1. De tenniscompetitie moest ik echter wel aan me voorbij laten gaan aangezien dat niet te combineren was met het fietscrossen en voetballen.

Op mijn 14de mocht ik eindelijk beginnen met wielrennen en wel bij de laatste jeugdcategorie. Ik werd lid bij de Nijmeegse wielervereniging t’Groenewoud, waar ik natuurlijk nog steeds lid van ben. In het begin kon ik niet echt mee met mijn leeftijdgenootjes. Ik was te dik en voetbalde nog steeds. Daarnaast was ik gewoonweg een laatbloeier. Mijn vader vertelde me altijd dat ik het rustig aan moest doen en dat plezier maken het belangrijkste was. Door elk jaar een trainingsdag toe te voegen en de trainingstijd op te schroeven boekte ik ieder jaar een beetje meer progressie. Door deze stijgende lijn in prestatie raakte ik steeds meer gemotiveerd om nog verder te gaan en nog beter te willen fietsen.

Foto: Bjorn Cornelissen als nieuweling.Na de lagere school ging ik naar de LDS (Lagere Detailhandel School) waar ik slaagde met allemaal achten als eindcijfer. Hierna ging ik door naar de MDS (Middelbare Detailhandel School) waar ik ook succesvol slaagde met zevens en achten. Zo heb ik dus al mijn ondernemerspapieren gehaald. Dit lag ook wel
een beetje voor de hand aangezien mijn ouders een kledingzaak hebben in Wijchen (John Shop mode).

Ondertussen ging het wielrennen een steeds grotere rol in mijn leven spelen. Maar ik wilde me nog niet helemaal op het fietsen storten. Ik wilde toch nog doorleren en mijn voorkeur ging uit naar iets met een toegevoegde waarde op mijn vorige opleidingen. Dus koos ik voor een particuliere opleiding die
gericht was op marketing. Hier deed ik onder andere NIMA A en NIMA B.
Toen ik dat had afgerond kon ik, mede door samenspraak met topsport Gelderland, een opleiding doen bij Schoevers. Deze opleiding was ook marketinggericht. Hier kreeg ik gelukkig vrije dagen of uitstel van proefwerken als er een wielerwedstrijd op de agenda stond. Ja, ik heb daar zelfs mijn type diploma gehaald.

Na deze opleidingen fietste ik al op een aardig nivo. Ik had al gefietst als amateur bij Groenewoud, Baby Dump - Europolis, Europolis en AXA. Toen wilde ik het graag eens proberen om me full-time op het wielrennen te storten en te kijken of ik prof kon worden. Dat jaar '99 reed ik voor Tegeltoko.

In het jaar 2000 kon ik mijn eerste prof contract teken bij Tonnisteiner-Landbouwkrediet, waarna ik over ging voor 2 jaar naar AXA procycling. Daarna ging ik naar de Belgisch/Australische ploeg
Flanders-Iteamnova.com. In het jaar daarna werd de ploeg een half Italiaans team met Flanders-A.fin.com.
Nu 2005, rij ik nog steeds in Belgische dienst bij Flanders.